Kerstshoppen = tijdverlies!

Ik weet het, het is weer eventjes geleden dat ik een bericht heb geblogd. Het is ook zo druk geweest de laatste tijd. Tien triljoen deadlines en dan natuurlijk... de kerstcadeautjes! Elk jaar opnieuw hetzelfde liedje. Een hele waslijst met personen waar ik een cadeautje voor moest kopen. En natuurlijk...heb ik nooit ook maar een flauw idee wat ik voor die mensen kopen moet. Daarom heb ik besloten dat mijn goed voornemen voor het jaar 2012 zal zijn: een lijst aanleggen met cadeautips voor al mijn naasten. Elke keer als ze zeggen dat ze iets nodig hebben of graag willen, zal ik het opschrijven in een schriftje. Op die manier zal ik nooit meer zo veel tijd verliezen met brainstormen en de winkelstraten nodeloos afspeuren.

Gelukkig had heel het kerstshoppen toch nog één positief effect: ik heb een reportage geschreven over het fenomeen. Ziehier het resultaat:

                                             Creatief doe-het-zelven voor Kerst

LEUVEN - We hebben nog drie dagen de tijd. Nog drie dagen en dan moeten al de kerstaankopen achter de rug zijn. Met die naderende deadline in ons achterhoofd trokken we naar de Leuvense binnenstad, op zoek naar de laatste cadeautjes. Met een stijgende verbazing merkten we dat veel winkeliers, en dan de hobbywinkels in het bijzonder, nauwelijks of niet te lijden hadden onder de nationale staking. 

Het begin van de Diestsestraat voorspelt echter niet veel goeds. De tweede belangrijkste winkelstraat van Leuven ligt er verlaten bij. Naarmate we echter de bekende ketenwinkels van Esprit, G-star en Hema naderen, heerst er een gezellige drukte. De nationale staking lijkt de lustige kopers niet te deren. Zakjes van de CASA en de Bart Smit worden met tientallen tegelijk uit de winkels gedragen. Vooral in de Expo is het over de koppen lopen. Een rij van wel 20 mensen wacht vol ongeduld aan de kassa, terwijl drie verkoopsters met een bezweet voorhoofd afrekenen en cadeautjes inpakken. Blijkbaar hebben de typische gadgets die eigenlijk weinig of niet nuttig zijn, nog niet aan populariteit verloren.

Ook bij de Veritas is het over de koppen lopen. De winkel waar je accessoires, panty’s, ondergoed maar ook hobbyartikelen zoals naai –en breimateriaal kan kopen, draait deze dagen op volle toeren. De lange rij wachtende vrouwen voor de kassa zegt alles. “Mijn breigaren was op, en dat terwijl de sjaals die ik voor mijn kleindochters aan het breien was nog niet af zijn.”vertelt een wat oudere vrouw die enkele bollen felrood garen met glittertjes onder haar arm knelt. “Ik wil dat de sjaals zaterdagavond mooi ingepakt onder de kerstboom liggen dus ik zal mij nog flink mogen haasten.”Op onze vraag waarom ze zo veel moeite steekt in een kledingstuk wat je simpelweg in de winkel kan kopen, antwoordt ze: “Ik vind dat een beetje onpersoonlijk en gemakzuchtig. Vroeger toen ik nog werkte, had ik geen tijd om alles zelf te maken en moest ik mijn cadeautjes wel gewoon in de winkel gaan halen. Nu ben ik echter sinds begin dit jaar op brugpensioen dus nu heb ik eindelijk tijd om zelf creatief bezig te zijn. De kleinkinderen vinden het trouwens ook geweldig. Tegen iedereen die het horen wil, scheppen ze op dat hun ‘moeke’ hun mutsen en handschoenen heeft gemaakt. Dat is toch geweldig!”vertelt ze terwijl ze met een glimlach haar artikelen op de toonbank legt. “Bovendien kost het een pak minder. Voor een warme sjaal betaal je toch al snel 25 euro, terwijl ik een even mooie sjaal voor de helft kan maken. Er kruipt wel veel tijd in maar dat heb ik er graag voor over.”

Even later worden we door de geur van warme wafels gelokt naar het einde van de Diestsestraat. De warme Luikse suikerwafels en de Brusselse fruitwafels verkopen als zoete broodjes. De lange rij voor het kraampje voorspelt dat het een winstgevende dag voor de uitbater zal zijn. Wanneer we echter over de Grote Markt van Leuven lopen, is er van de gezellige drukte op de Diestsestraat helemaal niets meer te merken. De draaimolens liggen er verlaten bij en de het statige stadhuis, waarvan alle ramen versierd zijn met duizenden lampjes, staat triest tegenover het kerststalletje.

Ook in het culinair Muntstraatje is het opvallend rustig. De talloze terrasjes van de fancy restaurants zijn bijna allemaal leeg. Bij het studentikoze praatcafé De Werf op het Hogeschoolplein zijn alle tafeltjes, zowel binnen als buiten, dan weer bezet. Plaids en warme choco’s worden naar buiten gedragen. Terwijl wij van ons warm appelsap met kaneel genieten, valt het ons op hoeveel mensen naar binnen gaan om enkele minuten later weer terug buiten te staan. Een kort gesprek met de dienster maakt ons een pak wijzer. “Ze komen allemaal cadeaubonnen halen.”vertelt ze. “De laatste tijd vliegen die bonnen echt de deur uit.”

Even later lopen we langs het Ladeuzeplein, waar de laatste restanten van de jaarlijkse kerstmarkt worden opgeruimd. Wanneer we bij het piepklein hobbywinkeltje Hexagoon in de Ravenstraat arriveren, is er van de gezellige drukte die heerste in de binnenstad niets meer te merken. Het winkeltje, dat tussen de studentenkoten in een rustig zijstraatje van de drukke Bondgenotenlaan ligt, wordt volledig overrompeld door verlekkerde meisjes en vrouwen die elk knoopje, lintje en kettinghangertje door hun vingers willen laten gaan. Van gezelligheid is hier geen sprake meer. Het is gewoon té druk. Minstens 25 mensen verdringen zich in het smalle gangetje van amper anderhalve meter breed, waarlangs allerhande hobbyartikelen liggen uitgestald.

Het afgelegen winkeltje draait zeker in deze tijd op volle toeren. Blijkbaar laat de economische crisis zich nog steeds voelen bij de klant. ‘Doe-het-zelven’ is immers meer dan ooit enorm hip. En bij Hexagoon ben je zeker aan het juiste adres voor een creatieve doe-het-zelfsessie. Of je nu sieraden, handtassen, kleren of fotokaders wil maken, hier moet je zijn. Ook reeds afgewerkte oorbellen, pennenzakken of wenskaartjes kun je hier kopen. “Oei jullie zijn een beetje op het verkeerde moment langsgekomen want zoals jullie zien is het enorm druk hier. Ik was beter zelf thuisgebleven.”lacht de vriendelijke verkoopster die ondanks haar joviale glimlach een enorm vermoeide indruk geeft. Terwijl ze cadeautje na cadeautje inpakt, vertelt ze over deze drukke dagen. “Mensen zijn steeds later en later met de aankopen van hun kerstcadeautjes. Het is ook heel moeilijk geworden om het ideale cadeautje te kopen aangezien veel mensen als ze iets nodig hebben het simpelweg zelf kopen. Dan komen ze vaak naar hier omdat ze ons als hun laatste redmiddel zien.”glimlacht ze. “Wij verkopen hier spulletjes die op niet veel andere plaatsen te vinden zijn.” Terwijl we ons tussen de shoppende meisjes proberen te wringen, bewonderen we het uitgebreide aanbod dat Hexagoon heeft. Oorbellenknopjes in alle maten en vormen, handtassen en kleurige opbergdozen die tot aan het plafond zijn opgestapeld, rollen textiel met de meest vrolijke motiefjes. Voor elk wat wils.

“Ik kom hier een cadeautje kopen voor mijn zus en mijn beste vriendin.”antwoordt een studente op onze vraag waar ze naar op zoek is. “Vooral mijn zus is echt verslaafd aan Hexagoon. Wat ik hier ook koop, ze zal met alles tevreden zijn.” Ze heeft al een schattige pennenzak, verschillende kettinghangers en 3 kerstkaarten buitgemaakt. “Nu ik hier toch ben, ga ik ook mijzelf eens verwennen. Kwestie van met een blij gemoed aan de blok te beginnen.”en met een knipoog zet ze haar zoektocht verder.

Een andere studente legt uit waarom ze zo graag bij Hexagoon komt winkelen. “Juwelen die je kunt kopen bij bijvoorbeeld Sixx of H&M zijn doorgaans heel mooi maar je komt de hele tijd andere mensen tegen die exact dezelfde sieraden dragen. Vooral op feestjes kan dat wel eens voor genante taferelen zorgen. Iedereen wil natuurlijk zo uniek mogelijk zijn. Daarom hou ik ervan om mijn juwelen zelf te maken. Je kan er je eigen creativiteit inleggen en de kans is heel klein dat iemand anders op exact hetzelfde idee is gekomen. Bovendien is het een stuk goedkoper. Om bijvoorbeeld een paar oorbellen te maken, kan je hier het figuurtje, het slotje en het hangertje allemaal apart kopen. Met een beetje superlijm in de aanslag heb je thuis binnen de 10 minuten een mooi paar oorbellen klaar. En dat allemaal voor rond de 2 à 3 euro, afhankelijk natuurlijk van de grootte van het figuurtje. Terwijl je voor een paar oorbellen van de Sixx toch al snel 5 euro betaalt. Oké, dat is ook nog niet overdreven veel maar voor een arme student telt elke euro.”glimlacht ze. “Bovendien is juwelen maken een ideale ontspanningsmanier voor mij. Ik ben daarom nu een voorraadje aan het inslaan voor de blok, aangezien ik nu voor 6 weken even terug in het verre West-Vlaanderen ga wonen.”

Hobbywinkels zoals Hexagoon en Veritas doen deze dagen gouden zaken. Creativiteit en budgetvriendelijkheid zijn voor de (vrouwelijke) klant enorm belangrijk en men is dan ook bereid om de drukte van jewelste in deze winkels te trotseren. Ook wij gingen met volle cadeautassen en helaas ook een vrij lege portefeuille naar huis.

Smartphone, wees welgekomen!

Jawel hoor, mijn volgende stap in de digitale wereld is geschied. Eigenlijk zijn het er twee want terwijl ik dit blogbericht typ luister ik naar mijn lievelingsmuziek op Spotify. Ik vroeg me al enkele weken af wat Spotify in godsnaam was toen ik op Facebook alsmaar meer mensen zag die Spotify geïnstalleerd hadden. Nadat ik het 'gegoogled' had (hoe ongelooflijk digitaal van mij!) was ik onmiddellijk verkocht. Het is veel sneller en ordelijker dan muziek beluisteren op Youtube. Bovendien heb ik dankzij Spotify al liedjes gevonden die ik via Youtube nog nooit gehoord. Viva Spotify dus! Alleen mogen ze de ingesproken reclamespotjes achterwege laten.

Maar dan nu de echte grote stap! Ik heb namelijk een... smartphone gekocht! Een Nokia E5 in een mooi wit kleurtje (want het oog wil natuurlijk ook wat en de zwarte versie was naar mijn mening iets te mannelijk). Ok ik geef toe, het is niet zo fancy als een Iphone of een Blackberry maar ik weiger radicaal om meer dan 200 euro uit te geven aan een gsm. Smartphone of niet. En aangezien ik sinds mijn eerste geliefde Nokia 3310 alleen maar Nokia's heb gehad, was de keuze snel gemaakt.

Het bevalt me wel, zo'n smartphone. Ok het typen op zo'n minitoetsenbordje moet ik nog een beetje oefenen maar voor de rest verloopt het allemaal verbazingwekkend vlot. Ik heb bijlange nog niet al de functies van het toestelletje uitgetest en ik snap nog niet goed hoe de Ovi-winkel (een soort online winkel waar je apps kunt aanschaffen) werkt maar ik heb al met mijn gsm gesurft en dat is al een ongelooflijke stap voor mij! Wat is het heerlijk om tijdens een saai lesmoment eventjes je mails na te kijken of je Facebookpagina te checken. Het enige nadeel is dat ik het eerstvolgende kwartier (of langer) mij onmogelijk nog op de les kan concentreren. Ach ja, dat nemen we er dan maar bij...

Baanbrekend of dievendroom?

België is weer een nieuwe Google-toepassing rijker : Google Street View, een functie waarmee je virtueel door straten kunt wandelen. Vanaf nu kan je er foto's bekijken van zo goed als alle straten en huizen in België. Met de nadruk op 'zo goed als' want blijkbaar is Google toch nog enkele straatjes vergeten. Mijn toch wel toegankelijke straat in het wondermooie Limburgse Kinrooi is er helaas één van. Ik wijt de onmiddellijke nabijheid van de Nederlandse grens aan het ontbreken van mijn ouderlijk huis op Google Street View. Blijkbaar waren die laatste Belgische kilometers er echt te veel aan.

Maar goed, ik kan stellen dat ik het nieuwe speeltje van Google toch wel uiterst amusant vind. Zo heb ik bijvoorbeeld al huizen van klasgenoten en verre vrienden mogen bewonderen en heb ik tot mijn blijde verbazing de afgelegen huisjes van mijn grootouders teruggevonden. Ook kon ik met een nostalgisch hart nog eens teruggaan naar mijn straat in Sevilla, waar ik zes zalige maanden heb doorgebracht. Een kleine (virtuele) wandeling door het stadscentrum bracht me onmiddellijk terug naar mijn favoriete stad.

De meningen over Google Street View zijn echter niet allemaal zo positief. De ontelbare reacties op nieuwssites en fora liegen er niet om. Google wordt sinds de lancering van de nieuwe toepassing overrompeld door protestreacties en is al enkele dagen niet meer uit het nieuws weg te slaan. Sommigen vinden Google Street View een schending van de privacywet. Dit zijn vaak personen die hun huis met enorme hagen en hekken als bunkers afzonderen voor eventuele pottenkijkers. Ze kunnen er dan ook niet mee lachen dat de camera's van Google, die meestal bovenop wagens gemonteerd waren, gewoon over de hagen en hekken heen konden filmen. Zo las ik bijvoorbeeld een boze reactie van een man, wiens wederhelft op de foto's van Google monokini in de tuin ligt te zonnen, en zich zorgen maakte over wat de buren wel niet gaan denken. Haar gezicht was dan wel niet meer zichtbaar, maar die buren zouden sowieso weten wie er daar in vol ornaat lag te zonnebaden. Google heeft inderdaad geprobeerd om alle gezichten en nummerplaten onherkenbaar te maken, maar toch wordt mijn Facebook sinds de lancering van Google Street View overspoeld met reacties van vrienden, die nadat ze zichzelf herkenden, beweren dat ze nu overal ter wereld zichtbaar zijn. Misschien moet Google daar toch nog maar een mouw aan proberen te passen.

Ook de vragen wat betreft inbraakpreventie worden alsmaar frequenter. Sommigen stellen dat Google Street View een absolute droom is voor inbraakbendes. Vanuit hun luie zetel kunnen zij immers zien aan welke huizen bewakingscamera's hangen of waar er een gevaarlijke waakhond rondloopt. Zonder risico's kunnen zij hun inbraak tot in de puntjes voorbereiden. Eerlijk gezegd denk ik dat, wat die dievenbendes betreft, het allemaal wel niet zo'n vaart zal lopen. Google Street View is voor mij op dit moment een leuk tijdverdrijf waarmee ik mijn voyeuristische trekjes kan botvieren. Bovendien denk ik dat het bijvoorbeeld bij het plannen van een vakantie aardig van pas kan komen. Ik geef Google Street View dan nu ook een positieve evaluatie. Mijn ongeruste medemens zal waarschijnlijk ook wel na verloop van tijd bijdraaien.

Skypen met Japan

Ik moet eigenlijk terugkomen op een uitspraak die ik deed in mijn eerste blogbericht, namelijk dat mijn 'vriendschap' met Skype geen lang leven beschoren was. Ik heb recent die vriendschap nieuw leven ingeblazen, uit academische noodzaak weliswaar, maar toch. Voor de eindopdracht van het vak Buitenlandse Berichtgeving heb ik een interview gedaan met een Japanse flamencodanseres die ik leerde kennen tijdens mijn Erasmusuitwisseling in Sevilla. En aangezien ze sinds kort terug in Tokio verblijft, was dit zonder het bestaan van Skype zo goed als onmogelijk geweest. Dus, lang leve Skype! Het is echt een volwaardige vorm van nieuwe media.

Hier kunnen jullie het resultaat van het Skypegesprek lezen. Reacties zijn altijd welkom natuurlijk!

JAPANSE VROUWEN ALS SPAANSE FURIES

 Het verhaal van een Japanse flamencodanseres

 Het blijft een vreemd zicht. Japanse vrouwen die stampend als Spaanse furies over de Sevillaanse tablao’s (podia voor flamenco) razen. Met honderden tegelijk komen ze aan in Andalusië en Madrid om flamenco te studeren. Maar waarom is de Spaanse dansvorm zo ongelooflijk populair op 15.000 kilometer afstand van zijn bakermat?

Flamenco is een Spaanse dans- en muziekvorm die in de 17^de eeuw is ontstaan in Andalusië. Over de manier waarop flamenco is ontstaan is al heel wat gediscussieerd en tot op de dag van vandaag is er nog altijd geen zekerheid over zijn exacte ontstaansgeschiedenis. De meeste bronnen denken dat zigeuners of de zogenoemde gitanos de flamenco hebben uitgevonden. Anderen beweren dan weer dat flamenco is ontstaan in Triana, één van de oudste wijken van Sevilla. We zullen het juiste antwoord waarschijnlijk nooit weten maar wat wel vaststaat is dat flamenco vandaag de dag één van de populairste dansvormen in Spanje en ver daarbuiten is. In onder andere Guatemala, San Salvador, Costa Rica en ook Vlaanderen zijn er gespecialiseerde dansscholen en flamencoacademies. In Japan zijn er zelfs meer flamencoscholen dan in Spanje zelf. Maar liefst 80.000 mensen studeren aan ongeveer 600 verschillende academies, verspreid over het volledige eiland. 

 JAPANSE FLAMENCO?

Wanneer we ‘flamenco’ zeggen, associëren we dit meestal met castagnetten, prachtige jurken met bolletjes, stampende danspasjes en rode rozen tussen de tanden. Het is een deel van de Spaanse folklore dat moeilijk geassocieerd kan worden met een totaal andere cultuur zoals de Japanse. Hoe komt het dan dat flamenco zo immens populair is geworden in Japan? Ik vroeg het aan Ayasa Kajiyama, een 24-jarige Japanse en professioneel flamencodanseres die ik leerde kennen tijdens mijn Erasmusuitwisseling in Sevilla. Aan de hand van een gesprek via Skype, vertelde ze me alles over haar passie voor flamenco.  

HULADANS

Eerst en vooral, van waar komt jouw interesse voor flamenco?

Ik ben niet alleen geïnteresseerd in flamenco maar in alle dansvormen. Zo is bijvoorbeeld in Japan de Hawaiiaanse Huladans  ook heel populair en dat kan ik ook wel appreciëren. Maar mijn grootste passie ligt bij flamenco.

 Waarom vind je flamenco zo fantastisch?

Omdat flamenco tegelijkertijd iets heel traditioneels heeft, iets wat al eeuwenlang in regels geschreven staat en toch enorm veel vrijheid biedt. Ieder heeft zijn of haar eigen manier van  dansen en zingen en ik voel me echt vrij wanneer ik flamenco dans.

Hoe is jouw passie voor flamenco eigenlijk ontstaan?

Ik danste al 10 jaar klassiek ballet toen ik via een vriendin op mijn zestiende in Tokio naar een optreden ging van een Spaanse flamencogroep. Ik was op slag verliefd! Die passionele gezichtsuitdrukkingen, die prachtige danspasjes en vooral die muziek. Ik ben toen onmiddellijk op zoek gegaan naar een flamencoacademie in de buurt en zo is de bal aan het rollen gegaan.

Ondertussen ben je uitgegroeid tot een professionele flamencodanseres in Japan? Hoe is dit proces verlopen?

Na een tijdje begon ik in tablao’s te dansen. In het Spaans wordt tablao simpelweg als podium vertaald maar in Japan zijn tablao’s cafés waar er regelmatig flamenco-optredens plaatsvinden. Door hier regelmatig op te treden kreeg ik meer zelfvertrouwen en besloot ik mee te doen aan flamencowedstrijden. Daar werd ik opgemerkt en werd ik steeds meer gevraagd om overal in Tokio op te treden. Vanaf toen ging het heel snel. Ondertussen heb ik mijn eigen flamencoacademie in Tokio waar ik 200 leerlingen onder mijn hoede heb. Heel af en toe doe ik ook nog optredens in theaterstukken en tablao’s.  

SEVILLA

Hoe ben je eigenlijk in Sevilla beland, waar wij elkaar hebben leren kennen?

Ik won een flamencowedstrijd in Japan en de hoofdprijs was een dansbeurs om flamenco te bestuderen in Sevilla.

Had je in het begin geen last van een cultuurshock? De Japanse en Spaanse culturen hebben naar mijn mening weinig overeenkomsten.

Het zijn inderdaad twee verschillende culturen maar omdat ik in Japan al veel met Spanjaarden omging, was het helemaal geen grote shock voor mij. Ik kende de taal én de populairste dansvorm van Sevilla. Ik werd onmiddellijk aanvaard in het Sevillaanse flamencowezen en heb er echt enorm veel geleerd. Langzaamaan ben ik toen ook in de Erasmusscène gerold waar ik veel interessante mensen uit heel de wereld leerde kennen. Ik ben uiteindelijk meer dan een jaar gebleven en het was echt de beste tijd van mijn leven.

Ondertussen ben je al een tijdje terug in Japan. Wat zijn je plannen voor de toekomst?

Ik ga nu nog eventjes lesgeven in mijn academie om een beetje te sparen maar ik wil zo snel mogelijk terug naar Spanje. Mijn vriend is een flamencogitarist uit Marbella en de afstand tussen ons wordt echt te groot. Eens in Spanje wil ik zo snel mogelijk bij een flamencogroep gaan dansen waar ik de hele wereld mee kan afreizen. Dit zal echter niet onmiddellijk lukken dus ik zal waarschijnlijk eerst als serveuse of verkoopster moeten werken. Maar dat vind ik geen enkel probleem, zolang ik dan ’s avonds maar zo veel mogelijk kan dansen. 

Zijn er dan zo veel meisjes of vrouwen die het willen maken als flamencodanseres?

Nee dat niet maar de plaatsen in zulke flamencogroepen zijn uiterst beperkt, zeker voor buitenlanders. In Japan behoor ik tot de top maar in Spanje is dit helaas niet het geval. Ik zal nog enorm veel moeten oefenen om hetzelfde niveau van sommige Spaanse flamencodanseressen te kunnen behalen maar ik ben uiterst gemotiveerd dus dat zal wel lukken (lacht).

UITLAATKLEP

Dan de laatste vraag. Waarom denk je dat flamenco zo populair is in Japan?

Ik denk dat het cultuurverschil een grote rol speelt. In Japan is het niet gemakkelijk om emoties te tonen. Iedereen is daar nogal afstandelijk opgevoed. Dit is een groot verschil met de Spaanse cultuur die enorm warm en uitbundig is en ik denk dat dit veel Japanners aanspreekt. Ze zijn op zoek naar iets waar ze hun ziel en emoties in kunnen leggen en vinden dit in flamenco. Maar dit kan net zo goed pianospelen of het leren van een vreemde taal zijn. Flamenco is gewoon één van de vele hobby’s waar Japanners hun uitlaatklep in vinden in een redelijk emotieloze maatschappij.