Baanbrekend of dievendroom?

België is weer een nieuwe Google-toepassing rijker : Google Street View, een functie waarmee je virtueel door straten kunt wandelen. Vanaf nu kan je er foto's bekijken van zo goed als alle straten en huizen in België. Met de nadruk op 'zo goed als' want blijkbaar is Google toch nog enkele straatjes vergeten. Mijn toch wel toegankelijke straat in het wondermooie Limburgse Kinrooi is er helaas één van. Ik wijt de onmiddellijke nabijheid van de Nederlandse grens aan het ontbreken van mijn ouderlijk huis op Google Street View. Blijkbaar waren die laatste Belgische kilometers er echt te veel aan.

Maar goed, ik kan stellen dat ik het nieuwe speeltje van Google toch wel uiterst amusant vind. Zo heb ik bijvoorbeeld al huizen van klasgenoten en verre vrienden mogen bewonderen en heb ik tot mijn blijde verbazing de afgelegen huisjes van mijn grootouders teruggevonden. Ook kon ik met een nostalgisch hart nog eens teruggaan naar mijn straat in Sevilla, waar ik zes zalige maanden heb doorgebracht. Een kleine (virtuele) wandeling door het stadscentrum bracht me onmiddellijk terug naar mijn favoriete stad.

De meningen over Google Street View zijn echter niet allemaal zo positief. De ontelbare reacties op nieuwssites en fora liegen er niet om. Google wordt sinds de lancering van de nieuwe toepassing overrompeld door protestreacties en is al enkele dagen niet meer uit het nieuws weg te slaan. Sommigen vinden Google Street View een schending van de privacywet. Dit zijn vaak personen die hun huis met enorme hagen en hekken als bunkers afzonderen voor eventuele pottenkijkers. Ze kunnen er dan ook niet mee lachen dat de camera's van Google, die meestal bovenop wagens gemonteerd waren, gewoon over de hagen en hekken heen konden filmen. Zo las ik bijvoorbeeld een boze reactie van een man, wiens wederhelft op de foto's van Google monokini in de tuin ligt te zonnen, en zich zorgen maakte over wat de buren wel niet gaan denken. Haar gezicht was dan wel niet meer zichtbaar, maar die buren zouden sowieso weten wie er daar in vol ornaat lag te zonnebaden. Google heeft inderdaad geprobeerd om alle gezichten en nummerplaten onherkenbaar te maken, maar toch wordt mijn Facebook sinds de lancering van Google Street View overspoeld met reacties van vrienden, die nadat ze zichzelf herkenden, beweren dat ze nu overal ter wereld zichtbaar zijn. Misschien moet Google daar toch nog maar een mouw aan proberen te passen.

Ook de vragen wat betreft inbraakpreventie worden alsmaar frequenter. Sommigen stellen dat Google Street View een absolute droom is voor inbraakbendes. Vanuit hun luie zetel kunnen zij immers zien aan welke huizen bewakingscamera's hangen of waar er een gevaarlijke waakhond rondloopt. Zonder risico's kunnen zij hun inbraak tot in de puntjes voorbereiden. Eerlijk gezegd denk ik dat, wat die dievenbendes betreft, het allemaal wel niet zo'n vaart zal lopen. Google Street View is voor mij op dit moment een leuk tijdverdrijf waarmee ik mijn voyeuristische trekjes kan botvieren. Bovendien denk ik dat het bijvoorbeeld bij het plannen van een vakantie aardig van pas kan komen. Ik geef Google Street View dan nu ook een positieve evaluatie. Mijn ongeruste medemens zal waarschijnlijk ook wel na verloop van tijd bijdraaien.

Skypen met Japan

Ik moet eigenlijk terugkomen op een uitspraak die ik deed in mijn eerste blogbericht, namelijk dat mijn 'vriendschap' met Skype geen lang leven beschoren was. Ik heb recent die vriendschap nieuw leven ingeblazen, uit academische noodzaak weliswaar, maar toch. Voor de eindopdracht van het vak Buitenlandse Berichtgeving heb ik een interview gedaan met een Japanse flamencodanseres die ik leerde kennen tijdens mijn Erasmusuitwisseling in Sevilla. En aangezien ze sinds kort terug in Tokio verblijft, was dit zonder het bestaan van Skype zo goed als onmogelijk geweest. Dus, lang leve Skype! Het is echt een volwaardige vorm van nieuwe media.

Hier kunnen jullie het resultaat van het Skypegesprek lezen. Reacties zijn altijd welkom natuurlijk!

JAPANSE VROUWEN ALS SPAANSE FURIES

 Het verhaal van een Japanse flamencodanseres

 Het blijft een vreemd zicht. Japanse vrouwen die stampend als Spaanse furies over de Sevillaanse tablao’s (podia voor flamenco) razen. Met honderden tegelijk komen ze aan in Andalusië en Madrid om flamenco te studeren. Maar waarom is de Spaanse dansvorm zo ongelooflijk populair op 15.000 kilometer afstand van zijn bakermat?

Flamenco is een Spaanse dans- en muziekvorm die in de 17^de eeuw is ontstaan in Andalusië. Over de manier waarop flamenco is ontstaan is al heel wat gediscussieerd en tot op de dag van vandaag is er nog altijd geen zekerheid over zijn exacte ontstaansgeschiedenis. De meeste bronnen denken dat zigeuners of de zogenoemde gitanos de flamenco hebben uitgevonden. Anderen beweren dan weer dat flamenco is ontstaan in Triana, één van de oudste wijken van Sevilla. We zullen het juiste antwoord waarschijnlijk nooit weten maar wat wel vaststaat is dat flamenco vandaag de dag één van de populairste dansvormen in Spanje en ver daarbuiten is. In onder andere Guatemala, San Salvador, Costa Rica en ook Vlaanderen zijn er gespecialiseerde dansscholen en flamencoacademies. In Japan zijn er zelfs meer flamencoscholen dan in Spanje zelf. Maar liefst 80.000 mensen studeren aan ongeveer 600 verschillende academies, verspreid over het volledige eiland. 

 JAPANSE FLAMENCO?

Wanneer we ‘flamenco’ zeggen, associëren we dit meestal met castagnetten, prachtige jurken met bolletjes, stampende danspasjes en rode rozen tussen de tanden. Het is een deel van de Spaanse folklore dat moeilijk geassocieerd kan worden met een totaal andere cultuur zoals de Japanse. Hoe komt het dan dat flamenco zo immens populair is geworden in Japan? Ik vroeg het aan Ayasa Kajiyama, een 24-jarige Japanse en professioneel flamencodanseres die ik leerde kennen tijdens mijn Erasmusuitwisseling in Sevilla. Aan de hand van een gesprek via Skype, vertelde ze me alles over haar passie voor flamenco.  

HULADANS

Eerst en vooral, van waar komt jouw interesse voor flamenco?

Ik ben niet alleen geïnteresseerd in flamenco maar in alle dansvormen. Zo is bijvoorbeeld in Japan de Hawaiiaanse Huladans  ook heel populair en dat kan ik ook wel appreciëren. Maar mijn grootste passie ligt bij flamenco.

 Waarom vind je flamenco zo fantastisch?

Omdat flamenco tegelijkertijd iets heel traditioneels heeft, iets wat al eeuwenlang in regels geschreven staat en toch enorm veel vrijheid biedt. Ieder heeft zijn of haar eigen manier van  dansen en zingen en ik voel me echt vrij wanneer ik flamenco dans.

Hoe is jouw passie voor flamenco eigenlijk ontstaan?

Ik danste al 10 jaar klassiek ballet toen ik via een vriendin op mijn zestiende in Tokio naar een optreden ging van een Spaanse flamencogroep. Ik was op slag verliefd! Die passionele gezichtsuitdrukkingen, die prachtige danspasjes en vooral die muziek. Ik ben toen onmiddellijk op zoek gegaan naar een flamencoacademie in de buurt en zo is de bal aan het rollen gegaan.

Ondertussen ben je uitgegroeid tot een professionele flamencodanseres in Japan? Hoe is dit proces verlopen?

Na een tijdje begon ik in tablao’s te dansen. In het Spaans wordt tablao simpelweg als podium vertaald maar in Japan zijn tablao’s cafés waar er regelmatig flamenco-optredens plaatsvinden. Door hier regelmatig op te treden kreeg ik meer zelfvertrouwen en besloot ik mee te doen aan flamencowedstrijden. Daar werd ik opgemerkt en werd ik steeds meer gevraagd om overal in Tokio op te treden. Vanaf toen ging het heel snel. Ondertussen heb ik mijn eigen flamencoacademie in Tokio waar ik 200 leerlingen onder mijn hoede heb. Heel af en toe doe ik ook nog optredens in theaterstukken en tablao’s.  

SEVILLA

Hoe ben je eigenlijk in Sevilla beland, waar wij elkaar hebben leren kennen?

Ik won een flamencowedstrijd in Japan en de hoofdprijs was een dansbeurs om flamenco te bestuderen in Sevilla.

Had je in het begin geen last van een cultuurshock? De Japanse en Spaanse culturen hebben naar mijn mening weinig overeenkomsten.

Het zijn inderdaad twee verschillende culturen maar omdat ik in Japan al veel met Spanjaarden omging, was het helemaal geen grote shock voor mij. Ik kende de taal én de populairste dansvorm van Sevilla. Ik werd onmiddellijk aanvaard in het Sevillaanse flamencowezen en heb er echt enorm veel geleerd. Langzaamaan ben ik toen ook in de Erasmusscène gerold waar ik veel interessante mensen uit heel de wereld leerde kennen. Ik ben uiteindelijk meer dan een jaar gebleven en het was echt de beste tijd van mijn leven.

Ondertussen ben je al een tijdje terug in Japan. Wat zijn je plannen voor de toekomst?

Ik ga nu nog eventjes lesgeven in mijn academie om een beetje te sparen maar ik wil zo snel mogelijk terug naar Spanje. Mijn vriend is een flamencogitarist uit Marbella en de afstand tussen ons wordt echt te groot. Eens in Spanje wil ik zo snel mogelijk bij een flamencogroep gaan dansen waar ik de hele wereld mee kan afreizen. Dit zal echter niet onmiddellijk lukken dus ik zal waarschijnlijk eerst als serveuse of verkoopster moeten werken. Maar dat vind ik geen enkel probleem, zolang ik dan ’s avonds maar zo veel mogelijk kan dansen. 

Zijn er dan zo veel meisjes of vrouwen die het willen maken als flamencodanseres?

Nee dat niet maar de plaatsen in zulke flamencogroepen zijn uiterst beperkt, zeker voor buitenlanders. In Japan behoor ik tot de top maar in Spanje is dit helaas niet het geval. Ik zal nog enorm veel moeten oefenen om hetzelfde niveau van sommige Spaanse flamencodanseressen te kunnen behalen maar ik ben uiterst gemotiveerd dus dat zal wel lukken (lacht).

UITLAATKLEP

Dan de laatste vraag. Waarom denk je dat flamenco zo populair is in Japan?

Ik denk dat het cultuurverschil een grote rol speelt. In Japan is het niet gemakkelijk om emoties te tonen. Iedereen is daar nogal afstandelijk opgevoed. Dit is een groot verschil met de Spaanse cultuur die enorm warm en uitbundig is en ik denk dat dit veel Japanners aanspreekt. Ze zijn op zoek naar iets waar ze hun ziel en emoties in kunnen leggen en vinden dit in flamenco. Maar dit kan net zo goed pianospelen of het leren van een vreemde taal zijn. Flamenco is gewoon één van de vele hobby’s waar Japanners hun uitlaatklep in vinden in een redelijk emotieloze maatschappij.